Diario Dinsdag 3 mei Verloren (?) momenten
De wekker gaat om 9.00u. maar ik dommel weer in en schrik wakker om 9.45. Verdomd, ik had voor vandaag een bezichtiging van het Palazzo Quirinale op het program staan en dat sluit al om half drie. Dus moet ik rond twaalf uur, uiterlijk half een daar zijn. Om er te komen zal drie kwartier kosten, dus moet ik rond elf uur de deur uit. Dat red ik niet met mijn ochtendrituelen, rekoefening voor mijn enkel, douchen, ontbijt, e-mail checken, Volkskrant naslaan. Ik laat mijn voorgenomen programma vallen.
Dat levert een zee van tijd op. Mijn diario van gisteren noteren, benodigde foto’s opladen. Lege flessen weggooien. Een wandelingetje naar de krantenkiosk, is gesloten, verder naar mijn wijkje Pigneto, espresso doppio op een terras in de schaduw, lezen in il piccolo principe bij gebrek aan La Repubblica, verderop in Pigneto avondeten gehaald en terug naar huis. Eerst even boodschappen opbergen en naar het toilet voordat ik richting Piazza Vittorio Emanuele II verdwijn om mijn tas met het kapotte hengsel bij de schoenmaker op te halen.
Op het toilet verdiep ik me in het Boekenweekgeschenk Monterosso mon amour. Carmen, de protagonist in deze novelle, vraagt zich al op de eerste pagina af
‘…wat verloren momenten zijn. Als alle momenten als confetti op de ochtend na het feest door de tijd worden opgeveegd en geen enkel ogenblik op de onstuitbare teloorgang kan worden herwonnen, hoe kunnen sommige momenten dan meer verloren zijn dan andere?’
En even verder:
‘Wanneer mensen van verloren momenten spreken, bedoelen ze momenten die niet bijdragen aan de doelstellingen die ze voor zichzelf hebben uitgestippeld, maar als je dat gedoe met doelen hebt opgegeven, is er geen grond meer om verloren momenten van welbestede tijd te onderscheiden’.
Toen ik op het terras zat, had ik mijn doel al opgegeven. Alleen al het feit dat ik dit schattige Italiaanse musje kon vereeuwigen, maakte het moment eerder gewonnen dan verloren. En wanneer ik mijn programma van de dag had vervolgd, had ik nooit midden op de dag thuis op de plee gezeten en me deze inzichten over “verloren” momenten eigen gemaakt.