In Trastevere kregen we een aantal geplande activiteiten niet zo goed voor elkaar: kerken waren niet open, musea zo vol dat ze geen nieuwe mensen toelieten. Over de ponte Sisto terug, met een goed jazz kwartet spelend op die brug, langs de Tiber met kapmeeuwen, zilvermeeuwen, wilde eenden en een witte reiger, en door naar het forum Boarium.
Het was anders dan ik me herinnerde, maar het gevoel van ongemak dat dit opriep, viel in het niet bij de ontzetting die ik voelde toen we in de S Maria in Cosmedin, prachtig middeleeuws kleinood met schitterende fresco’s, een stompzinnige menigte aantroffen die geen oog op al die pracht liet vallen maar alleen geïnteresseerd was in een selfie met hun hand in de Boccà della Verità. Pan verslaat Apollo.
Neemt niet weg dat je die fresco’s, de crypte, al die pracht voor jezelf alleen hebt, wanneer je je weet af te sluiten van het lint troglodieten, alleen gericht op een foto waarmee men uniek wil zijn op een manier waarop al honderd duizenden voor hen ook niet uniek waren.