Diario Woensdag 27 april Obsessive Compulsive Disorder
Wanneer je continu dwanghandelingen uitvoert, zou je een Obsessive Compulsive Disorder kunnen hebben. Zo’n psychiatrische stoornis definiëren psychiaters als volgt: Je hebt dwanggedachten of je voert dwanghandelingen uit. Dwanghandelingen zijn handelingen waartoe een persoon zich gedwongen voelt, doet hij het niet, dan gebeurt er iets ergs. Vroeger, wanneer ik als kind naar bed ging, dan moest ik altijd drie tikjes tegen de verwarmingsbuis op de gang geven, anders gebeurde er iets ergs. (Ik heb dit tot in mijn puberteit volgehouden, er is nooit iets ergs gebeurd.)
Om pathologisch te zijn, moet de handeling over de dag heen aanzienlijk tijdsbeslag nemen. De symptomen moeten niet aan drugs of medicatie toegeschreven kunnen worden en er moet geen andere psychiatrische verklaring voor zijn. Is dat allemaal het geval, dan heb je een Obsessive Compulsive Disorder. Dat is het geval bij 2 á 3 procent van de volwassen Nederlanders, zo doceerde ik jaren geleden al uit de cijfers van het Nemesis onderzoek van het Trimbos Instituut. En één van hen ben ik, constateerde ik vandaag.
Ik bewandel de straten van Rome met in mijn ene broekzak mijn telefoon, in mijn andere broekzak mijn pasjes en mijn sleutels, en in mijn kontzak mijn portemonnee, met niet al te veel contant geld. Die verhuist overigens naar een broekzak bij het betreden van tram of bus. Ik betrapte mezelf erop dat ik om de vijf minuten aan het checken ben of mijn telefoon er nog wel zit, of ik mijn pasjes heb, of ik… etc. Nu zijn dit ook mijn lifelines, ik heb al beschreven hoe onthand ik ben wanneer internet op mijn telefoon het even af laat weten, laat staan wat voor ramp het zou zijn wanneer ik hem op tafel op het terras laat liggen. NOOIT JE TELEFOON OP EEN TAFELTJE LEGGEN.
Maar wanneer ik door de straten van Rome flaneer is de frequentie waarmee ik continu zeker of alles nog op zijn plek zit, voldoende om me een diagnose “Dwangstoornis” op te leveren. Maar, ach, zo’n check duurt iedere keer maar één, hooguit twee seconden. Hij geschiedt onwillekeurig. Ik merk het nauwelijks. Het is net zoiets als een algoritme op je computer dat constant op de achtergrond draait en van alles even checkt.
En ik heb nog steeds al mijn spullen