Diario zaterdag 14 mei La notte dei Musei 2022
Museumnacht in Rome. Op ongeveer 80 plekken in Rome zijn zaterdagavond/nacht van 8.00 – 2.00 musea gratis opengesteld en opgeleukt met theatrale, museale of muzikale evenementen. Ik had bedacht dat de Villa Borghese, groot park met een stuk of vier locaties een goede plek zou zijn om de avond door te brengen.
Die nacht was leuker vanwege de beleving dan vanwege het gebodene an sich. Om met de beleving te beginnen: ik startte rond 18.00 u op een terrasje in de Via Margutta, naast het voormalige woonhuis van Fellini, in een vegetarisch/veganistisch restaurant dat lekkere en smaakvolle hapjes serveerde, in het gezelschap van Italiaanse mussen die zo brutaal waren dat ik als entre’met zomaar rauwe Italiaanse mus had kunnen hebben, ware het niet dat het een vegetarisch etc. restaurant was.
Fellini woonde om de hoek van de piazza del Popolo, vanwaar je zo de villa Borghese inloopt. Goedgemutst begaf ik me nella notte dei musei. Het was inmiddels donker en dan is het voor mij, meer gewend aan het Wilhelminapark in het donker, toch apart om door de Villa Borghese te wandelen. En met mij tientallen bezoekers van La Notte.
Ik begon met een herbezoek aan het museum Bilotti. Nog geen week geleden moest ik het museum met vier andere bezoekers delen, nu dromde men met tientallen langs de Koreaanse papierkunstenaars en de moderne kunst. Op het moment dat de muzikale act begon waren er meer dan vijftig toeschouwers.
Temidden van de De Chirico’s trad een zangeres, begeleid door een goede gitarist op. Ze zou de soul naar het museum Bilotti brengen, ze zong misschien mooi maar niet soulful en moest de tekst van “(sittin’on) The dock of the bay” spieken van haar I-pad. Maar het publiek vond het mooi en de zaal zat vol.
Bij volle maan wandelde ik door naar het Museo Pietro Canonica. 
Mijnheer Canonica vereeuwigde Italiaanse adel, Engelse koninklijke familie en maakte ook een monument voor tsaar Alexander II, vernietigd tijdens de Russische revolutie.
Tussen de ruiterstandbeelden, portretten en verrijzenistaferelen speelde een jazz trio. Het geluid stond wat lomp, de bas was wat vierkant en het eerste nummer was behoorlijk rampestamperig met de eerste én de tweede én de derde én de vierde tel op de bassdrum maar gaandeweg lieten ze toch zien te kunnen spelen. Wanneer de drummer een solo kreeg, kreeg zijn gezicht bepaald een Al Bundy (Married with Children, 70-er jaren serie) uitstraling. Ik had het idee dat vooral de pianist, immer goedgeluimd, de boel bij elkaar hield.
En weer verder door het donkere park om te eindigen bij de Galleria Nazionale d’Arte moderna e contemporeana, dat jammer genoeg rond 23.00 uur zijn deuren net gesloten had. Een boemelende tramlijn 19 bracht me thuis.
Ik las de dag daarna dat la Notte 70.000 toeschouwers had getrokken, 10.000 meer dan de vorige van 2019.