Het land van Perugino
We volgden de sporen van de renaissance schilder Perugino in het Umbrische landschap onder het meer. Eerst langs het lago Trasimeno naar het zuiden naar Città del pieve, waar Perugino geboren zou zijn. Città del pieve was voor mij terra incognita en het was een aangename verrassing.
Mooi ommuurd stadje, boven op de heuvel met fraaie uitzichten naar het Noorden en het Zuiden met een dom die als kunstschat tenminste twee schilderijen van Pietro Vannuci, de echte naam van Perugino in zijn bezit had Een doop van Christus, kwetsbaar, teder, en een Maria met heiligen. Pietro della Francesca heeft in Arezzo wel een norm neergezet, want ik vind Perugino, een van mijn favorieten van drie jaar geleden, een beetje zoetig.
Hierna zagen we in het oratorium van Santa Maria dei Bianchi een mooie en grootse aanbidding van de wijzen. Een fresco dat een hele achterwand omspande.
Met leuke details op de achtergrond: mooi landschap met vliegend paard (Eenhoorn? Engel?)
en jachtpartijen op de achtergrond. Hij blijft wel bij de hele groten horen.
We zwierven door de steegjes van het bakstenen stadje, dat is heel kenmerkend van Città delle Pieve, de alomtegenwoordigheid van kloostermoppen dat het tot een rood stadje maakt.
Hierna verkasten we naar Panicale dat een nog grotere verrassing dan Città della pieve bood. Van het laatste had ik wel eens gehoord, het eerste was me totaal onbekend en tot vanmiddag was het een onbeduidend gehucht ergens.
Maar opnieuw een volwassen stadje op een berg, met een kasteel, een niet zo’n mooie San Michele maar buiten het stadje, NB aan de via Pietro Vannuci, een St Sebastiaanskerk met een prachtige, achtermuur vullende, onderkoeld weergegeven marteldood van Sebastiaan door Perugino. Wat mij betreft, de mooiste Perugino van deze tocht.