Arezzo (2)
Drie jaar geleden zag ik in Urbino in “het zeer imposante Palazzo Ducale van Federico de Montefeltro”, zoals mijn dagboek aangeeft, “... merkwaardige schilderijen van Piero della Francesca die bijna modern aandoen.” En twee dagen later in Rimini in het Mausoleum Maletesta “ … Daarnaast een prachtig fresco van, opnieuw Piero della Francesca – hij is na gisteren wel de revelatie van deze vakantie.” De aankondiging in de Michelingids van de aanwezigheid van een cyclus aan freschi in de apsis van de San Francesco in Arezzo was de voornaamste reden om Arezzo te bezoeken.
Omdat we drie kwartier op een tijdslot moesten wachten – ze laten per half uur maar een twintigtal mensen toe tot de apsis – bezochten we eerst de Dom, met … een fresco van Maria Magdelena van de hand van … Piero della Francesca. Een wat boerse, down to earth dame, in prachtig geplooide kleuren gekleed, met een koele uitstraling.
Dit kenmerk zou ik willen reserveren voor het complete oeuvre van Piero della Francesca, vanaf mijn eerste kennismaking met hem in Urbino en Rimini.
In de apsis van de San Francesco was hij overdonderend aanwezig. Echter, nog steeds met die koele uitstraling.
Hij vertelt een onmogelijk verhaal, maar het is wel echt een strip, je ziet figuren terugkeren. Zijn plaatsing van figuren, zijn vlakvulling, zijn kleurgebruik dragen alle bij aan de schoonheidservaring die je ten deel valt. De gezichten zijn een beetje vlak, de gezichten van Rafael of Perugino tonen meer eigen karakter. Maar de compositie, het gebruik van diepte, de kleuren zijn subliem.
Hij is bijna het contrapunt van mijn ander idool van deze vakantie, Filippino Lippi. Zie mijn blog van 23 mei. Waar deze in bonte kleuren met leven strooit, doet della Francesca dat in dit ietwat afstandelijk idioom.